Voor wie graag fietst.: 2009 De Groene Valleien Fietsroute en de Moezel tot Koblenz.

10/07/2009: Zottegem - Diksmuide - Watten.

Met de trein reis ik van Zottegem naar Diksmuide. Het weer is wisselvallig: bewolkt, maar met geregeld zonnige perioden. Van daaruit fiets ik naar Watten. Onderweg bezoek ik het museum Georges Grard. Vanaf de Franse grens verandert het landschap geleidelijk in een licht golvend decor. Tot in Watten kom ik nog heel wat Vlaamse opschriften tegen, zowel op kapellen als op huizen, met teksten als ‘Oost west, thuis best’. Ook de bewegwijzering van de Noordzeefietsroute is hier nog in het Nederlands. De camping waar ik overnacht, ligt langs het kanaal in Watten.

Diksmuide.

De IJzertoren.

Museum Georges Grad.

De molen op Wattenberg.

11/07/2009: Watten - Wimereux.

In Eperlecques maak ik een wandeling door het bos en bezoek daarna Le Blockhaus, een V2-lanceerbasis met zuurstoffabriek uit de Tweede Wereldoorlog. De fietstocht voert vandaag door een heuvelachtig landschap en geregeld ook door uitgestrekte bossen. Ondanks het frisse weer trek ik 's avonds nog naar de kust. Ik wandel langs de steile krijtrotsen en over de verlaten stranden van Wimereux. De nacht breng ik door op camping L’Été Indien.

Le Blockhaus in Eperlecques.

Le Semeur in Clercque

Colembert.

Wimereux.

12/07/2009: Wimereux - Boulogne-sur-Mer.

Onder een zwaarbewolkte hemel, maar zonder regen, vertrek ik naar Boulogne-sur-Mer. Eerst gaat het licht bergop, daarna daal ik af naar de benedenstad, terwijl een stevige tegenwind het fietsen bemoeilijkt. Ik had het niet durven voorspellen, maar tegen de middag zijn alle wolken verdwenen en baadt de Côte d'Opale in de zon. De aanhoudende wind houdt de temperatuur echter koel. In de voormiddag bezoek ik Nausicaá, het bekende zeeaquarium van de stad. Daarna slenter ik wat rond in de benedenstad en zoek een schaduwrijk plekje met uitzicht op zee om de koeken op te eten die ik 's morgens heb gekocht. Vervolgens wandel ik naar de oude, ommuurde bovenstad met haar kasteel en kathedraal. Daar geniet ik van mosselen met roquefort, geserveerd met frieten en brood. Op weg terug naar mijn fiets, die bij Nausicaá staat, wandel ik langs de demonstratie-, eet- en kraampjesmarkt van het Fête de la Mer du Nord. Op verschillende podia vinden optredens plaats. Een meidengroep van vier zangeressen brengt, begeleid door slechts enkele instrumenten, een reeks Engelse volksliederen ten gehore.

Boulogne-sur-Mer - Nausicaá.

Boulogne-sur-Mer - de bovenstad.

13-14/07/2009: Boulogne-sur-Mer – Montreuil – Frévent.

's Middags picknick ik in het park rond het museum La Maison de la Faïence in Desvres. Daarna maak ik een wandeling in het omliggende bos. Om twee uur opent het museum zijn deuren. De tentoonstelling over het productieproces van aardewerk en porselein blijkt bijzonder interessant. Het grootste deel van de tentoongestelde stukken lijkt me het soort voorwerpen dat je ook op rommelmarkten terugvindt, al is dat wellicht het oordeel van een leek. Toch zijn er enkele indrukwekkende en prachtig uitgewerkte grote stukken te bewonderen. Vervolgens breng ik een bezoek aan porseleinschilder Philippe Lambert van de Faïencerie Artisanale Phildeco, aan de rand van het stadje. Even buiten Desvres neem ik ook een kijkje in de magazijnen van het moderne bedrijf Faïencerie Artisanale J.M. Regnier. Rond halfzeven bereik ik de verzorgde en gezellige camping aan het water, aan de voet van de bovenstad van Montreuil. 's Avonds trekt een harmonieorkest door de straten van de bovenstad, gevolgd door een stoet inwoners en bezoekers met lampionnen. De sfeervolle wandeling eindigt in de benedenstad. Het is eens een heel andere manier om een stadje te ontdekken. Wanneer ik later mijn tent opzoek, is het al donker. Daardoor merk ik niet dat er onweer in de lucht hangt. Ik word dan ook compleet verrast wanneer de storm plots losbarst. De volgende ochtend ontbijt ik aan de oever van de La Canche, het riviertje waaraan de camping ligt. Tot drie uur in de namiddag slenter ik rond op de rommelmarkt in de bovenstad. Tussen de vele kraampjes draai ik talloze borden om, steeds op zoek naar porselein uit Desvres. Om het teleurstellende middagmaal van kip met frieten te compenseren, trakteer ik mezelf later op pannenkoeken met ijs, chocolade en peertjes, vergezeld van een heerlijke beker frisse cider. Om vier uur in de namiddag stap ik opnieuw op de fiets en rij nog vijftig kilometer verder tot in Frévent. Het zonnige weer heeft ondertussen plaatsgemaakt voor een dichtbewolkte hemel en een fikse regenbui. De camping daar kan echter niet tippen aan de gezellige sfeer van Montreuil. Onderweg lees ik enkele hoofdstukken uit Le fils de l'homme invisible van François Berléand, een boek dat ik gisteren heb gekocht. Mijn eerste indruk is positief: het verhaal spreekt me aan en de moeilijkheidsgraad van het Frans blijkt goed mee te vallen.

La Maison de la Faïence in Desvres.

Faïencerie Artisanale Phildeco.

Montreuil.

15/07/2009: Frévent - Arleux.

De hele dag geniet ik van mooi weer. Kort na de middag kom ik aan in Arras. Tot vlak bij het stadscentrum voert de fietstocht me door een rustig en landelijk landschap. Op de prachtige Place des Héros vind ik de ideale plek om van een cider te genieten. Naast het café bevindt zich een antiekzaak. Tot mijn verbazing zie ik in de etalage een koppel zittende porseleinen honden die elkaars spiegelbeeld vormen. Ongelooflijk genoeg staat exact dezelfde hond als die van mijn grootouders thuis bij mij op de kast. Nieuwsgierig stap ik de winkel binnen om er meer over te weten te komen. Het blijkt om Engels porselein te gaan: Staffordshire Dogs. Enkele huizen verder is een porseleinschilder aan het werk in zijn atelier. Een tijdje kijk ik geboeid toe. Hij werkt uitsluitend met kobaltblauw op wit porselein, wat een verrassend moderne en stijlvolle indruk maakt. Graag had ik hier een aandenken aan deze fietstocht gekocht, maar breekbare voorwerpen meenemen op de fiets is geen zo'n goed idee. Ik bezoek vervolgens Les Boves, het netwerk van ondergrondse kalksteengangen onder de marktpleinen van Arras. De porseleinschilder had me nochtans aangeraden om de Carrière Wellington te bezoeken, die volgens hem nog interessanter is. Vanop het Belfort geniet ik van een panoramisch uitzicht over de stad. Zulke uitzichtpunten spreken me altijd aan. In één oogopslag krijg je een beeld van hoe een stad is opgebouwd. In de late namiddag, nadat ik de gebruikelijke inkopen heb gedaan, verlaat ik Arras langs de oevers van de Scarpe. Daarna volgt een vlakke rit naar Arleux, het dorp dat bekendstaat om zijn knoflook. Achteraf bekeken was het geen slimme keuze om mijn tent vlak bij het speelplein en het sanitairgebouw neer te zetten. De jongeren op de camping houden het nog tot twee uur 's nachts gezellig luidruchtig.

Lignereuil.

Arras.

de Scarpe.

Arleux.

16/07/2009: Arleux - Grand-Fayt.

Het is een zonnige dag met nauwelijks bewolking. Bijna dagelijks noteer ik iets over het weer, terwijl dat achteraf bekeken weinig interessant is. Toch speelt het weer tijdens een fietsvakantie een veel grotere rol dan thuis. Het bepaalt mee het ritme van de dag en beïnvloedt voortdurend je keuzes. Wanneer de zon elke dag schijnt, sta je daar nauwelijks bij stil. Maar zodra regen dreigt, wordt het een andere zaak. Fiets je door of zoek je beschutting? Trek je al een regenjas aan of wacht je nog even? Kies je voor de camping of toch voor een hotel? En dan zijn er natuurlijk nog de natte kleren die maar niet willen drogen. Vandaag is het een vrijwel vlakke rit, onder meer langs het Canal de la Sensée, richting camping Le Clos Vert in Grand-Fayt. Langs het kanaal liggen moerassige gebieden met talloze plassen en kleine meren. Aan de waterkant staan overal vakantiehuisjes, het ene al wat meer vervallen dan het andere. Voor wat afwisseling maak ik een wandeling rond een van de meertjes. Daar ontmoet ik twee jonge vissers: de ene is student, de andere werkzoekende. Wanneer je alleen reist, raak je vaak gemakkelijker aan de praat met mensen. Zo'n spontaan gesprek mis ik later op het terras aan het stadhuis van Landrecies, waar ik mezelf opnieuw op een cider trakteer. De camping ligt aan een meertje en oogt rustig. De vele stacaravans, vermoedelijk eigendom van vissers uit de omliggende steden, staan er verlaten bij.

Grand-Fayt.

17/07/2009 : Grand-Fayt – Signy-le-Petit.

De regen die 's nachts viel, kwam als een verrassing. Ook deze ochtend hangt de lucht zwaar van de bewolking. Pas later op de dag breekt hier en daar wat schaarse zon door. Zulk weer werkt op mijn gemoed. In Avesnes is het marktdag, wat het stadje een gezellige levendigheid geeft. Wanneer een korte regenbui losbarst, vlucht ik meteen een café binnen. Cider hebben ze er niet, dus wordt het een glas sinaasappelsap. Daar raak ik aan de praat met een Frans-Algerijn. Op de markt koop ik een stuk Maroilles, de streekkaas waarvoor deze regio bekendstaat. Vervolgens wandel ik door het oude stadscentrum. Via houten trappen daal ik af door het bos dat vlak naast het centrum ligt. Onderweg heb ik een mooi zicht op de imposante stadswallen. Daarna kom ik uit bij de volkstuintjes die aan het bos grenzen. Langs dezelfde weg keer ik terug naar de markt. In een crêperie eet ik Bretonse pannenkoeken en een dessert van eenvoudige, gesuikerde pannenkoeken zoals wij die kennen. Deze keer drink ik er wel een glas cidre doux bij. Hoewel ik me hier goed voel, wil ik toch verder. Reizen betekent nu eenmaal ook vertrekken. De route wordt geleidelijk pittiger en uiteindelijk strand ik op een boerderijcamping net voor Signy-le-Petit. Het is een nieuwe camping met slechts enkele caravans. Voor amper 5,50 euro kan ik er overnachten. Zowel die avond als de volgende ochtend maak ik een wandeling in het uitgestrekte bos naast de camping. Opnieuw heb ik geluk: ik zit al veilig in mijn tent wanneer een hevige regenbui losbarst. Dat zijn van die momenten waarop je niets anders kunt doen dan rusten en luisteren naar het ritmische tikken van de regen op het tentzeil.

Avesnes.

Lac Val Joly.

Signy-le-Petit.

18/07/2009: Signy-le-Petit - Day.

De dag begint opnieuw onder een zwaarbewolkte hemel, ditmaal aangevuld met enkele regenbuien. Mijn enthousiasme krijgt daardoor een flinke deuk. Het is dan ook al bijna elf uur wanneer ik uiteindelijk vertrek. De dag wil aanvankelijk niet vlotten. De heuvels blijken zwaarder dan verwacht, al heb ik het geluk dat de wind in mijn voordeel blaast. Alsof dat nog niet genoeg is, rijd ik voorbij Rumigny verkeerd. Voor ik het weet, bevind ik me midden in een bos. De weg wordt steeds modderiger. "Is dit nog wel de juiste weg?" vraag ik me zuchtend af. Mijn oriëntatievermogen is niet mijn sterkste kant. Zodra ik twijfel of ik nog op de juiste route zit, slaat mijn stemming vaak snel om naar onzekerheid en ontmoediging. Alles kost meer energie wanneer je verdwaald bent, ook het fietsen. Je weet niet waar je bent, noch hoeveel omwegen je misschien nog zult moeten maken. Op het eerste gezicht lijkt dat niet zo'n groot probleem. Maar dat verandert wanneer je met volle fietstassen door een heuvelachtig landschap rijdt met nog vele kilometers voor de boeg. Dan wordt energie een kostbaar goed waarmee je zuinig wil omspringen. En als het weer bovendien tegenzit, voelt alles nog een stuk zwaarder aan. Gelukkig loopt het goed af. Uiteindelijk bereik ik een smal asfaltweggetje zonder enige bewegwijzering. Ik zoek een zonnig plekje op, eet mijn boterhammen en houd de enige voorbijrijdende auto tegen om de weg te vragen. Enkele kilometers verder kom ik haast ongemerkt opnieuw op mijn route terecht. Achteraf blijkt dat ik helemaal niet zo ver was afgedwaald. De weg blijft voortdurend op en neer gaan. De meeste dorpjes liggen beschut in een dal. In Aouste houd ik halt bij de versterkte kerk, de église fortifiée. Twee vrouwen stappen samen met mij naar binnen. Een van hen verdiept zich in het grote zangboek vooraan in de kerk en leest Latijnse gezangen. Ik raak met hen aan de praat. Een van de vrouwen vertelt dat ze medium is. Ik luister beleefd, zonder echt te proberen te begrijpen wat ze bedoelt. Met de andere vrouw voer ik een boeiender gesprek over religie en het leven na de dood. Ondertussen is het al vier uur geworden. Ik probeer rustig te blijven bij de gedachte dat ik vandaag nog vijftig kilometer wil fietsen tot aan de camping van Day. Uiteindelijk lukt dat ook. Onderweg geniet ik van de weidse uitzichten en van het golvende landbouwlandschap, doorsneden door talloze heggen. De vooravond is rustig en het weer ideaal: niet benauwd warm, maar ook niet zo fris dat alles klam aanvoelt. Op de boerderijcamping in Day worden streekproducten verkocht. Ik koop er honing, appelsap en een kriekenbier. Hoewel het al behoorlijk laat is en ik eerder op de avond in Le Chesnois al een pak frieten heb gegeten, kook ik alsnog een bord spaghetti met saus uit een bokaal. De stukken prei die al twee dagen meereizen in mijn fietstas, krijgen opnieuw uitstel van executie en verdwijnen weer terug in de tas. Op de camping ontmoet ik ten slotte een koppel uit Evergem, wat na een lange dag alleen onderweg toch weer voor wat gezelschap zorgt.

église fortifiée d'Aouste.

Prieuré de Day.

Day.

19/07/2009: Day - Dun-sur-Meuse.

Tijdens de nacht en ook deze ochtend heeft het stevig geregend. Het is zondag en ik moet inkopen doen. Om zeker te zijn dat ik voldoende proviand heb, maak ik een omweg naar Vouziers. Bij de bakker vraag ik waar ik een eenvoudig restaurant kan vinden. Zonder aarzelen raadt de bakkerin Le Saint-Honoré aan. Ik twijfel even, maar stap toch binnen. De buitenkant oogt eerder bescheiden, terwijl het interieur verrassend verzorgd is. Meteen overvalt me een gevoel van onzekerheid. Voor ik goed en wel besef wat er gebeurt, krijg ik al een menukaart in handen gedrukt. Eenmaal gezeten voel ik me wat ongemakkelijk. Het is zondag, iedereen is in gezelschap en netjes uitgedost. Het contrast met mijn versleten slordige fietskleren kan moeilijk groter zijn. Ik probeer me te ontspannen. Ik maak mezelf wijs dat ik me niets van de anderen moet aantrekken. Ik ken hier toch niemand. Misschien wek ik als alleenreizende fietser, verdiept in een fietsgids en schrijvend in een notitieboekje, eerder nieuwsgierigheid op dan medelijden of afkeer. Wanneer ik uiteindelijk wat tot rust kom en de andere gasten observeer, stel ik vast dat de meesten me waarschijnlijk niet eens hebben opgemerkt. Het restaurant is smaakvol ingericht, met warme gele en oranje tinten. De ramen zijn grotendeels afgeschermd door zware gordijnen, waardoor nauwelijks daglicht binnenvalt en de sfeerverlichting des te meer tot haar recht komt. Het eten is voortreffelijk. Ik begin met mosselen in kruidenboter, gevolgd door een ovenschotel van vis en prei. Uiteraard ontbreekt het brood niet, evenmin als een glas wijn. Als dessert kies ik voor een heerlijke île flottante. Na de maaltijd trakteer ik mezelf nog op een extra gebakje uit de bakkerij en bedank de bakkerin voor haar uitstekende tip. Aan de oever van de Aisne zoek ik een rustig plekje op en proef er mijn flantaart. Het landschap is zwaar om doorheen te fietsen, maar tegelijk ook buitengewoon mooi. Wanneer een klim te lang wordt, stap ik af en wandel een stuk. Dat kost misschien wat tijd, maar laat me wel meer genieten van de omgeving. In Romagne-sous-Montfaucon bezoek ik het immense Amerikaanse oorlogskerkhof uit de Eerste Wereldoorlog. Alles wordt er met uiterste zorg onderhouden. De rijen spierwitte kruisen, de witstenen toegangspoorten, het perfect gemaaide gras: het groen en wit straalt rust, waardigheid en sereniteit uit. Even verderop ligt een Duits militair kerkhof. Het contrast kan nauwelijks groter zijn. Donkere kruisen, sombere bakstenen constructies en een veel minder verzorgde indruk geven het geheel een heel andere sfeer. In Dun-sur-Meuse kom ik terecht op een grote camping, merkbaar drukker dan de campings van de voorbije dagen. Tot mijn verbazing bedraagt de overnachtingsprijs slechts 5,50 euro. Onderweg heb ik al warm gegeten, zodat ik na het opzetten van de tent en een verkwikkende douche nog tijd heb voor een lange avondwandeling. Eerst wandel ik rond het meertje van de camping, daarna richting centrum. Daar kom ik terecht in een weinig aantrekkelijke straat vol doorgaand verkeer. Ik keer daarom terug en volg het jaagpad langs het kanaal naast de Maas. Wanneer ik uiteindelijk terugkeer naar mijn tent ben ik uitgeput. In slaap vallen kost dan ook geen enkele moeite.

Canal des Ardennes.

Amerikaans militair kerkhof in Romagne-sous-Montfaucon.

Duits militair kerkhof in Romagne-sous-Montfaucon.

Dun-sur-Meuse.

20/07/2009: Dun-sur-Meuse - Montmédy.

De tent is bedekt met kleine regendruppels. Het moet vannacht dus licht geregend hebben. Voor het ontbijt zoek ik een tafel op aan het meertje verderop. Brood, kaas en confituur. Alleen de melk is op, dus maak ik thee. Pas om tien uur verlaat ik de camping. Bij de bakker koop ik een stokbrood en, omdat ik het eenvoudigweg niet kan laten, ook een taartje dat onmiddellijk wordt opgegeten. Fietsen werkt dessertverslaving in de hand. Vandaag gaat de route via Louppy-sur-Loison naar Montmédy, een plaats waar ik ondertussen al voor de derde keer kom. Tijdens de paasvakantie van 2004 overnachtte ik er in een klein hotel vlak bij het spoor. De eigenaar hield tamme raven die hij zelf had grootgebracht nadat ze als jong uit hun nest waren gevallen in het park rond het hotel. Later diezelfde zomer kwam ik nog eens terug in Montmédy tijdens een fietstocht Langs Oude Wegen. Zoals elke keer eet ik iets in pizzeria Le Lagon. Binnen de wallen van de hoger gelegen citadel bevindt zich naast de toegangspoort een museum dat tevens toegang geeft tot de vestingmuren. Het museum herbergt een verzameling schilderijen van vermoedelijk lokale kunstenaars en een collectie gebruiksvoorwerpen uit vervlogen tijden. De wandeling over de remparts wordt beloond met prachtige vergezichten over de omliggende streek. De citadelstad lijkt aan een heropleving bezig. Heel wat woningen zijn fraai gerestaureerd, terwijl andere nog wachten op renovatie. Winkels zijn er niet. Daarvoor is het plaatsje te klein. Toch maakt juist dat gebrek aan commerciële drukte van de citadel een rustige en aangename woonomgeving, op voorwaarde dat je van stilte houdt. Ik ontdek ook de kazematten van de vesting. Een deel ervan is gerestaureerd en doet dienst als atelier voor kunstenaars. Daar ontmoet ik Raymonde, een Vlaamse kunstenares die helemaal onder het stof zit terwijl ze aan een blok marmer werkt. Meer dan een uur zitten we samen op de trap te praten. Ze vertelt over haar beeldhouwwerk, haar juwelen en haar leven. Ook haar strijd tegen een gsm-mast in de buurt van haar woning komt uitgebreid ter sprake. Raymonde stelt me vervolgens voor aan haar buurman, de schilder Christian Cantos. Zijn werk spreekt me onmiddellijk aan. Zijn schilderijen bezitten een boeiend spel van kleuren en lijnen dat ze een bijzondere levendigheid geeft. Hij neemt uitgebreid de tijd om me rond te leiden in zijn atelier. Zijn enthousiasme werkt aanstekelijk en ik merk dat mijn belangstelling voor zijn kunst gaandeweg alleen maar groeit. Mijn Frans is echter niet goed genoeg om het gesprek echt vlot gaande te houden. Bovendien ben ik geen potentiële koper. Misschien beschouwt hij mijn bezoek als tijdverlies, maar voor mij vormt het een verrassend en bijzonder aangenaam intermezzo tijdens deze reis. Op het enige terras van de stad, dat bovendien niet eens op de mooiste plek ligt, drink ik nog een tweede cider. Die blijkt afkomstig uit het nabijgelegen dorp Thonnelle. Daarna trek ik naar de gemeentelijke camping. Daar ontmoet ik een zeventigjarige fietser die vanuit Saint-Jean-Pied-de-Port is komen aanrijden. Even later arriveert een jong koppel uit Antwerpen dat onderweg is naar Barcelona. Wanneer de avond valt, wordt de citadel sfeervol verlicht. Nadat ik mijn thee heb opgedronken, wandel ik er opnieuw heen. Het is nog steeds aangenaam warm. Op een klein pleintje, schaars verlicht door natriumlampen die een oranje gloed over de omgeving werpen, blijf ik nog een tijd slaperig zitten genieten van de stilte.

Louppy-sur-Loison.

Montmédy.

Citadelle de Montnédy.

Christian Cantos in zijn atelier op de Citadelle de Montmédy.
(Le blog officiel de la ville de Montmédy: Christian Cantos, peintre, compositeur,chanteur, musicien)

21/07/2009: Montmedy - Luxemburg.

Buiten is het nog pikkedonker. Alleen de schaarse campingverlichting werpt een flauw schijnsel in de tent, waardoor de nauwelijks zichtbare contouren me enige houvast geven in de ruimte. Iemand verlaat al heel vroeg de camping. Ik hoor hoe een tent wordt afgebroken en even later een auto wegrijdt. De ochtendrituelen nemen hun tijd in beslag en pas rond half tien fiets ik de camping af. De Antwerpenaren en de Nederlander zijn dan al meer dan een uur geleden vertrokken. Volgens mijn fietsgids kan ik in Étalle, dertig kilometer verderop, inkopen doen. Tot mijn verbazing blijken alle winkels er gesloten. Wanneer ik mijn onbegrip uit, krijg ik als antwoord: “C’est le vingt-et-un.” Pas dan realiseer ik me terug in België te zijn, en het is nationale feestdag. Ik heb niets meer te eten. Het enige restaurant dat open is, is een Chinees restaurant te zijn. Dan maar gaan chinezen, want de twintig kilometer tot Luxemburg zie ik niet zitten op een lege maag. Slechts enkele tafels zijn bezet. Ik bestel een menu en een Orval. De onverwacht lange middagpauze en het lekkere eten maken me loom. Ik neem nog een groene thee en kijk geamuseerd toe hoe een klontje suiker langzaam uiteenvalt op de bodem van het glas. Mijn gedachten dwalen af naar de voorbije dagen. Ik merk hoe ontspannen en rustig ik ben geworden. Hoewel ik alleen fiets, heb ik me nog geen minuut verveeld. Ik kom er zelfs nauwelijks toe om te lezen in het boekje Le fils de l’Homme invisible. Ik besef dat ik het gekocht heb als een soort wapen tegen de eenzaamheid, tegen de spiegel die je wordt voorgehouden wanneer je niets omhanden hebt en over jezelf begint na te denken. Tegen het risico om jezelf tegen het lijf te lopen, ontgoocheld te raken in wie je bent of bang te ontdekken dat je leven misschien niet zo zinvol is als je had gehoopt. Maar blijkbaar had ik dat boekje daarvoor niet nodig. Ik heb nauwelijks de tijd om over mezelf te zitten nadenken. Evenmin ben ik bang om tijdens al dat alleen-zijn plots te kunnen beseffen hoe zielig het is om alleen te fietsen. Bij een bijna leeg theeglas doe ik nog een poging om al die mogelijke denksporen te volgen en na te gaan of ik me moedeloos, ontgoocheld of depressief voel. Maar nee. Ik blijf goedgezind en tevreden en verlaat het restaurant als een gelukkig mens. Vandaag is een echte drielandendag: Frankrijk, België en Luxemburg. Het eerste wat ik doe wanneer ik Luxemburg binnenrijd, is inkopen doen. Toch merk ik 's avonds tot mijn verbazing dat ik geen fruit of groenten heb gekocht. Hoe is het mogelijk? De route door Luxemburg is druk en daardoor minder aangenaam. Meteen mis ik de rust van de kleine Franse wegen. Alles lijkt hier ook zo nieuw, netjes en tot in de puntjes verzorgd. De meeste huizen zijn geschilderd in pasteltinten, van uitgesproken roze tot zachte crèmekleuren.

Net voor Leudelange word ik een fietspad op gestuurd: een geasfalteerde landbouwweg die me naar de camping van Kockelscheuer leidt. Het is een mooie, verzorgde camping, maar het is er wel lawaaierig. Het voortdurende geruis van de omliggende stadswegen is overal aanwezig, af en toe aangevuld met het geluid van opstijgende of landende vliegtuigen.

Ik krijg een telefoontje van Bo. Vanaf morgen zal hij met me meefietsen. De Moezelroute wacht.

22/07/2010: Luxemburg – Konz.

Die nacht lag ik de seconden te tellen tussen elke bliksemflits en de daaropvolgende donderslag. Aanvankelijk vond ik dat best gezellig, maar na verloop van tijd volgden bliksem en donder elkaar zo snel op dat ik niet meer wist welke donderslag bij welke flits hoorde. Het werd me zelfs wat benauwd. Wat een onweer! De ochtend komt moeizaam op gang en van de geplande wandeling in het nabijgelegen bos of door het stadscentrum komt uiteindelijk niets in huis. Tegen de middag moet ik me zelfs haasten om Bo om half één aan het station op te halen. Ik probeer een rustige route uit te stippelen en fiets via Fentange, maar al snel krijg ik het gevoel dat ik de verkeerde kant uitrijd. Uiteindelijk rest me niets anders dan me in het drukke verkeer te begeven en de wegwijzers richting Luxemburg te volgen. Bo is met de trein tot in Luxemburg-Stad gereisd. Het hele verhaal van mijn tocht bespaar ik hem voorlopig. Al snel zetten we samen koers naar de camping en slaan we meteen de nodige boodschappen in. We hebben al meerdere langere fietsvakanties samen gemaakt en daardoor voelt alles vrijwel meteen vertrouwd aan, alsof we al dagen samen onderweg zijn. Het stadscentrum, dat we jaarlijks met de school bezoeken, laten we links liggen. Nadat we de bagage op de camping hebben opgehaald, fietsen we de laatste dertig kilometer van de Groene Valleienroute tot aan de Moezel. Eerst blijft het terrein nog op en neer golven, maar geleidelijk aan gaat het steeds meer bergaf, recht het Moezeldal in. Hoewel er langs de Moezel een afzonderlijk fietspad loopt, blijft het drukke verkeer voortdurend nabij. Het onophoudelijke geraas van auto's ben ik niet meer gewoon. De rust en stilte van de Groene Valleienroute zullen we hier moeten missen. In Oberbillig houden we halt op een terras. Aan de overkant mondt de Sauer uit in de Moezel. Even verderop, in Konz, waar ook de Saar in de Moezel uitkomt, bevindt zich een camping. Het hoofdgebouw verhuurt bovendien kamers. Omdat Bo geen tent bij zich heeft, informeren we naar de mogelijkheden. De kamers blijken volgeboekt, maar er staat nog een caravan vrij. Het dreigende onweer dwingt ons tot een snelle beslissing. We kiezen voor de caravan: groezelig, muf en bovendien lek. Wat een toestand! We lijken wel twee clochards. 's Avonds eten we in het restaurant een salatteller met uitzicht op de Moezel. De camping ligt echter gekneld tussen de rivier en de toegangswegen naar Konz, waardoor er voortdurend verkeerslawaai hangt. Hier zou ik niet willen wonen.

Wormeldange.

Langs de Moezel.

Boudewijn.

Johan.

Camping in Konz.

23/07/2009: Konz - Trier - Neumagen - Piesport.

's Nachts onweert het hevig en de hele ochtend regent het hard. De caravan biedt gelukkig iets meer bewegingsruimte dan een tentje, dus erg vinden we het niet. Alleen blijft de vraag hoe lang het nog zal duren. Houdt het überhaupt op? Fietsen we straks verder of wachten we nog wat langer? Terwijl de regen onophoudelijk op het dak ratelt, maken we half dromerig plannen om een mobilhome te kopen. "Fietsen is niets meer voor ons. Daar worden we te oud voor." En zo gaat het gesprek nog een hele tijd verder. De muffe caravan heeft ondanks alles iets gezelligs. Door het opengeklapte raam waait een frisse bries naar binnen en ik lig ontspannen op het luizige bed te luisteren naar het gekletter van de regen. Als bij wonder houdt het, net voor onze geduldige zenuwen breken, op met regenen. Niet veel later klaart de hemel open en rijden we onder een stralende zon Trier binnen via de Porta Nigra. De stad is me vertrouwd: de Simeonstraße, de Hauptmarkt en de vele historische monumenten. Toch beperken we ons deze keer tot een bezoek aan de Dom. Daarna lunchen we in een biologisch restaurant waar alle gasten rond een lange, ovale toog zitten. We raken er aan de praat met een onderwijzer uit de streek van Eupen-Malmedy, die tegenwoordig net buiten Trier woont. Het blijft droog. We zetten onze tocht verder langs de rechteroever van de Moezel. We fietsen door Neumagen, een charmant dorpje met oude, verzorgde huizen. Hier werd ooit het beroemde Wijnschip van Neumagen opgegraven, de naam die het Romeins grafmonument na zijn ontdekking kreeg. Verspreid door het dorp herinneren verschillende infoborden aan de talrijke Romeinse vondsten die hier zijn gedaan. Net buiten het dorp slaan we nog wat proviand in. Wanneer we Piesport bereiken, pakken zich opnieuw dreigende onweerswolken samen. Bo wil nog verder fietsen tot Wintrich, maar voor mij hoeft het niet meer. Onder de dreiging van de zwart wordende hemel nemen we het eerste het beste hotel en leggen zonder aarzelen zestig euro neer voor een kamer. Een budgetreis wordt het alleszins niet. De smaakloos ingerichte Gästezimmer maakt weinig indruk, al wordt dat enigszins goedgemaakt door het mooie uitzicht op de Moezel. In het dorp zelf valt weinig te beleven, zodat we uiteindelijk de rest van de avond op onze kamer doorbrengen.

Trier. Op internet staan duizenden foto's.

Langs de Moezel tussen Trier en Neumagen.

Neumagen.

Een kopie van het Wijnschip van Neumagen, (Neumagener Weinschiff – Wikipedia).

Neumagen.

Kinheim.

24/07/2009: Piesport - Cochem.

Bernkastel is een oud middeleeuws stadje, schilderachtig gelegen tussen de steile hellingen van het Moezeldal. De prachtige vakwerkhuizen geven het geheel iets sprookjesachtigs. Net als Trier ken ik Bernkastel goed van de jaarlijkse driedaagse uitstappen met de vierdejaars van het Koninklijk Atheneum Zottegem. Talrijke restaurantjes en winkeltjes waar souvenirs, wijnen, kleding en allerlei spulletjes op hun klanten wachten, creëren een pretparksfeer en versmachten de vroegere authenticiteit. Er zijn meer toeristen dan inwoners. Na Bernkastel moeten we even schuilen voor een regenbui, maar gelukkig duurt die niet lang. In Wehlen steken we de Moezel over en vervolgen onze tocht langs de andere oever. We fietsen verder richting Cochem, maar bereiken de stad nét niet wanneer een reeks hevige regenbuien losbarst. Langs de weg zoeken we beschutting onder de bomen. Zodra de regen afneemt, rijden we verder op zoek naar een Zimmer. Aan de rand van Cochem vinden we een sprookjesachtig ogend huis, al ligt het nog behoorlijk ver van het centrum. Uit vrees nergens anders meer onderdak te vinden, nemen we de muffe, met oude spullen volgestouwde kamer. Het hele huis is overgedecoreerd met waardeloze spullen. We dopen onze kamer om tot Märchenhaus tot vreugde van onze gastvrouw. Na de gebruikelijke douche trekken we de stad in. Al snel merken we dat onze ongerustheid over een slaapplaats volledig ongegrond was: in het centrum hangt haast aan elk huis een bordje Zimmer frei. Langs de Moezel liggen tal van restaurants en cafés met gezellige terrassen. Toch wordt de sfeer verstoord door de drukke verkeersweg die de rivier op een pijnlijke manier afscheidt van de horecazaken. Zoals wel vaker tijdens deze reis maken we na het eten nog een wandeling door het stadje. Het langgerekte centrum ligt ingeklemd tussen de Moezel en de steile bergflanken. Bij gebrek aan een beter alternatief stappen we een rumoerig café binnen. Aanvankelijk valt het ons niet op, maar het merendeel van de aanwezigen blijken Nederlanders te zijn. Dat besef dringt pas echt door wanneer er Nederlandse schlager uit de luidsprekers schalt en de helft van het café luidkeels begint mee te zingen. We houden het vol tot onze halve liter bier op is en zoeken daarna de rust weer op. Op weg naar ons Märchenhaus merken we hoe fris de avond opnieuw is. Tijdens de hele vakantie zijn er hooguit een paar avonden geweest waarop je comfortabel in een T-shirt buiten kon lopen.

Bernkastel.

Marienburg

Beilstein.

Burg Metternich naast Beilstein.

Zimmer Frei 'Märchenhaus'

25/07/2009: Cochem - Koblenz.

De dag begint met een ontbijt in de feeërieke eetkamer van het Märchenhaus. Alles oogt misschien wat gedateerd, maar het is verzorgd en netjes onderhouden. De gekookte eitjes staan keurig in een eierdopje en dragen zelfs een gebreid mutsje. Best schattig. Uiteraard maak ik nog snel een foto van het huis voordat we vertrekken. Voor we aan de laatste etappe richting Koblenz beginnen, bezoeken we het neogotische kasteeltje van Cochem. Via een wandelpad met hier en daar enkele trappen is het gemakkelijk bereikbaar. Boven worden we beloond met een prachtig uitzicht over de Moezel, het stadje en de omliggende vallei. We volgen een gegidste rondleiding door een tiental kamers van het kasteel, dat dateert uit 1870. Vanaf Cochem fietsen we opnieuw bijna onafgebroken langs de weg. Dat is eigenlijk kenmerkend geweest voor een groot deel van de Moezelroute. Het drukke verkeer en het bijhorende gevoel van onveiligheid doen geregeld afbreuk aan de schoonheid van het landschap. De Groene Valleienroute bood wat dat betreft aanzienlijk meer rust dan het fietsen langs de Moezel. Onderweg naar Koblenz houden we nog halt voor een terrasje. Voor de derde keer sta ik aan het Deutsches Eck, waar de Moezel en de Rijn samenvloeien. De eerste keer was in 2002, tijdens de Limes-fietsroute, eveneens samen met Boudewijn. Drie jaar later, in 2005, ben ik hier vertrokken met Tine en Dieter voor een fietstocht naar Boedapest. Ditmaal vormt Koblenz het eindpunt van een tocht van duizend kilometer. Met enige voldoening kan ik de fietsgidsen van de Groene Valleienroute en de Mosel-Radweg opbergen. Ook vandaag lijkt hetzelfde scenario zich te herhalen: een dreigende hemel die vroeg of laat openbreekt. We bevinden ons in het centrum van Koblenz wanneer de hemelsluizen opnieuw opengaan. Gelukkig is schuilen geen probleem en wachten we geduldig tot de bui overtrekt. In de buurt van het station kiezen we voor hotel Reinhard. Na een verkwikkende douche wandelen we terug naar het centrum, waar we een gezellig restaurantje vinden tegenover een witte kerk. De gebruikelijke avondwandeling brengt ons vervolgens opnieuw naar het Deutsches Eck en vandaar verder langs de Rijn tot aan het Kurfürstliches Schloss. Daarna keren we terug naar het stadscentrum, waar we de dag afsluiten met een terrasje op het Josef-Görres-Platz.