De Noordzeeroute van Poperinge naar Saint-Valery-en-Caux

 

21/07/2010: Poperinge – Watten. (50 km). Een fietsvakantie is een jaarlijkse traditie geworden. Eigenlijk wilde ik dit jaar naar en door Italië fietsen, maar niet alleen. Helaas vond ik niemand die mee wilde, ook niet via de website van De Vakantiefietser. Kurt Franck zag een kortere fietsvakantie langs de Franse kust wél zitten. Ik ging meteen akkoord. Het zou zijn eerste echte fietsvakantie worden. Vorig jaar had hij zich al een nieuwe fiets aangeschaft. Voor deze reis hoefde hij alleen nog een tent, fietstassen en een slaapmat aan te kopen. Gisteren was Kurt naar Zottegem gefietst. De tocht vanuit Gent was niet meegevallen. Fietsen met bagage bleek een stuk zwaarder dan verwacht en bovendien had hij zich verreden, waardoor hij in Schelderode was terechtgekomen. Uiteindelijk arriveerde hij meer dan een uur later dan voorzien. Ik wachtte hem op de Markt van Zottegem op. Daarna bleven we nog tot half twaalf op een terrasje zitten. Kurt begon stilaan te beseffen dat een fietsvakantie zich niet tot in de kleinste details laat plannen. Het dag-tot-dagschema dat hij voor de tocht had opgesteld, zou onderweg ongetwijfeld nog veranderen. Tijdens de treinrit van Zottegem naar Poperinge op de nationale feestdag haalden we de kaarten boven en stippelden we de route uit voor de eerste etappe naar Watten. In Watou hielden we halt voor de middagpauze. Op het terras van restaurant Een Huis Tussen Dag en Morgen genoten we van konijn met frietjes en een Poperings Hommelbier. De betekenis van de naam van het restaurant ontgaat me volledig. Tijdens een wandeling door het dorp lees ik enkele gedichten op muren, maar het kost me te veel moeite om ze te begrijpen. Misschien valt er ook gewoon niets te begrijpen. Het moderne, verwrongen kruisbeeld aan de ingang van de kerk spreekt me meer aan. Ik vraag me af of de kunstenaar er een bepaalde boodschap mee wilde uitdrukken, of dat hij het simpelweg een goed idee vond om het kruis een kronkelende vorm te geven, alsof het om een colafles ging. Het landschap wordt geleidelijk heuvelachtiger en een eerste klim over de kasseien naar Cassel doet ons al snel zweten. We slaan extra drank in. Het stadje ademt nog sterk zijn Vlaamse verleden uit; hier en daar duiken zelfs Nederlandstalige opschriften op. Via enkele trappen wandelen we door een park met een standbeeld van maarschalk Foch en een nog steeds draaiende windmolen. Het uitzicht over de velden en weiden, doorsneden door een oude Romeinse heerweg, en het zicht op het langgerekte marktplein vormen een mooie beloning voor de reeds afgelegde kilometers. Bij de bakker trakteren we onszelf op iets lekkers. Daarna wandelen we nog even rond de kerk, voor we Cassel verlaten onder een dreigende, donker wordende hemel. Onzekerheid kruipt in onze benen. Zal het gaan regenen? Halen we Watten nog op tijd? Wat als het urenlang, of zelfs dagenlang, blijft regenen? Is onze planning wel haalbaar? Zullen we droog kunnen kamperen? In Rubrouck worden we verplicht te schuilen in een inrijpoort waar ook enkele jongeren beschutting zoeken. Er lijkt hier iets mis met de tijd. We kunnen nauwelijks geloven dat het al zeven uur is, zoals de kerktoren aangeeft. Ook onze gsm's bevestigen hetzelfde uur. We waren ervan overtuigd dat het hooguit vijf uur kon zijn. Geen idee waar die twee uren ongemerkt zijn verdwenen. De hemel klaart niet echt op, maar toch bereiken we Watten. Bij de afdaling langs de abdijruïne en de windmolen herken ik de Noordzeeroute. Op camping Le Val Joly, langs de gekanaliseerde Aa, kunnen we onze tent droog opzetten. Het is dezelfde camping waar ik vorig jaar verbleef. We picknicken naast de tent en maken daarna nog een korte wandeling door het dorp. De dag sluiten we af met een drankje op het overdekte terras van de Vlaamse Herberg.

Watou.

Watou.

Cassel.

22/07/2010: Watten – Audinghen.(60 km) Opstaan bij wisselvallig weer is niet meteen bemoedigend, maar gelukkig blijft het bij een korte regenbui, net nadat alles op tijd is ingepakt. Zo kunnen we met een goed gevoel vertrekken. Enkele kilometers verder ligt Blockhaus, verscholen in de bossen van Eperlecques. Dit massief betonnen Duits bouwwerk werd door de geallieerden vernietigd nog voordat het af was. Vorig jaar heb ik het ook bezocht, dus een geheugenopfrisser kan geen kwaad. De Duitsers wilden hier een fabriek bouwen voor de productie van vloeibare zuurstof en een lanceerbasis creëren voor de V2-raket. Langs het parcours zijn meerdere plekken waar je via een drukknop uitleg kunt beluisteren. Er staat flink wat oorlogsmateriaal, waaronder een V1-lanceerplatform. In Tournehem-sur-la-Hem komen we weer op krachten met een croque-monsieur. Vanaf Watten tot in Alembon volgen we per toeval de Noordzeeroute, ook al was dat niet onze bedoeling. Dit stuk heb ik vorig jaar ook al gefietst. Een lange, steile klim leidt ons naar Le Ventus d’Alembon. Langs de D191, de weg naar de kust, zien we de routeaanduiding ‘Route du Cap Gris-Nez’, die toevallig overeenkomt met onze uitgestippelde fietstocht. Het is nog een flink stuk klimmen voordat we de camping tegenover het museum in Audinghen bereiken. ‘s Avonds maken we een wandeling tot aan Cap Gris-Nez en weer terug. De wandeling vind ik minder indrukwekkend dan verwacht. We hadden ook niet veel tijd, want het werd al laat. Daarom zijn we niet afgedaald naar het strand. Ik weet zelfs niet of daar zand- of keienstrand ligt; volgens mij reikt de zee hier tot aan de kliffen, waarschijnlijk was het hoogtij. Vanaf het uitkijkplatform is Cap Blanc-Nez goed zichtbaar. Elk jaar merk ik weer hoe het wennen is om het juiste ritme te vinden tijdens een fietsvakantie. Het gewone leven verloopt volgens vaste patronen: je weet bijna van tevoren hoe je dag zal verlopen, je herhaalt wat je eerder hebt gedaan en ziet wat je al kent. Een fietsvakantie is totaal anders. Je vertrekt met een onbekende route, een voorlopig schema en een hoofd vol verwachtingen, vermoedens en vragen. Je moet steeds weer keuzes maken, plannen bijstellen en leren omgaan met onzekerheden. Het is altijd anders dan je had gedacht. Zonder dat ik het echt besefte, had ik een totaal ander beeld van Cap Gris-Nez. Pas toen we er waren, drong het tot me door dat ik iets in de trant van de witte krijtrotsen van Dover had verwacht. In werkelijkheid stonden we bovenop rotsen met daaronder een steile, groen begroeide helling waar de golven tegenaan sloegen. Het was er winderig en fris, ondanks onze jassen. Ik weet niet waarom ik er niet van genoot.  Misschien zou ik meer genieten als ik de fietstocht opnieuw zou maken. Het uitzoeken, het niet weten wat komen gaat, en de onzekerheid temperen vaak het plezier van het moment.

Ochtezele.

Le Blockhaus in Eperlecques.

Tournehem-sur-la-Hem.

Tournehem-sur-la-Hem.

Le Semeur in Clerques.

Onglevert.

23/07/2010: Audinghen – Equihen-Plage.(30 km)  Als ik één ding geleerd heb van al mijn fietsvakanties, dan is het wel dat elke reis haar eigen ritme heeft. Kurt is niet echt een ochtendmens, of toch niet vandaag. Hij heeft tijd nodig om wakker te worden. Het duurt altijd enkele dagen voor je helemaal in het ritme van het fietsleven zit. Zelf ben ik dan wel vroeg uit de veren, maar ook niet meer zo snel als vroeger. Mijn batterijcapaciteit is geslonken en mijn prestatievermogen heeft flink ingeboet. Van Kurts aanpassingsperiode profiteer ik dus dankbaar mee. Zonder het te beseffen gunt hij me de tijd om rustig op adem te komen. Hij kijkt dan ook verbaasd op wanneer we pas na elf uur de camping verlaten. “Het is vakantie, we hebben geen haast,” verzeker ik hem. In Audresselles zoeken we elk iets anders op. Ik trek naar het strand, naar de keien en het rustgevende geruis van de zee. Kurt snakt dan weer naar een goede kop koffie. Een uur later vinden we elkaar terug op een groot rotsblok. Zwijgend kijken we uit over de golven, de horizon, de enkele wandelaars, de donkere rotsformaties en het strand. Meer hebben we op dat moment niet nodig. In Ambleteuse verkennen we de omgeving van Fort Mahon en fietsen we wat heen en weer over de dijk. Om de drukke verkeersweg te vermijden, proberen we via een kasseiweg door het natuurreservaat Dunes de la Slack te rijden. Ver komen we echter niet. Al snel ploeteren we door het mulle zand. Het gaat moeizaam en we staan stil, twijfelend over wat te doen. Daar komt nog bij dat Kurt last heeft van zijn benen. Tijdens de eerste dagen heeft hij zich niet ingesmeerd en blijkbaar verbrandt hij even snel als ik. Daarom trekt hij een losse lange sportbroek aan. We laten de fietsen achter en maken een extra wandeling door de duinen tot aan zee, vanwaar we opnieuw uitzicht hebben op Fort Mahon. In Wimereux pikken we de Noordzeeroute weer op. Ik zie een heel ander Wimereux dan vorig jaar. Toen was ik ’s avonds vanuit de camping naar het stadje gewandeld. Het was koud en het strand lag er verlaten bij. Nu komen we van een andere kant en rijden we stapvoets over de zonnige, drukbezochte promenade. In restaurant Cap Nord, een van de weinige betaalbare adressen, kiezen we voor het menu van de dag: coquille de poisson, filet de dorade en als dessert een tarte Bourdaloue. Onderweg vertel ik Kurt wat er allemaal te zien is in Boulogne-sur-Mer. Omdat we vandaag nog verder willen fietsen, beperken we ons tot een kort bezoek aan de cité historique. Onze fietstassen laten we achter bij het Office du Tourisme, zodat we ze niet hoeven mee te sleuren naar de bovenstad. Het oude stadscentrum wordt volledig omsloten door vestingmuren, met aan de rand een kasteel. Over de remparts kun je het hele middeleeuwse stadje rondwandelen. De vele winkeltjes, restaurantjes, het gezellige plein met zijn terrassen, de kathedraal en het beperkte verkeer maken het tot een aantrekkelijke plek voor bezoekers. Helaas hebben we te weinig tijd om echt te genieten van ons kleine Carcassonne. Met enige tegenzin nemen we er het drukke verkeer en de stinkende uitlaatgassen in Boulogne en in het aangrenzende Outreau bij. Ik vraag me nog altijd af welke impact al die uitstoot heeft op onze gezondheid. We hebben het er geregeld over. Uiteindelijk besluit ik: “Als individu kun je daar maar weinig aan veranderen. De echte oplossingen moeten vanuit het beleid komen.” Kurt kijkt daar anders tegenaan. Volgens hem is persoonlijk engagement belangrijk om het bewustzijn in de samenleving te vergroten. “Milieubewust leven en handelen is sowieso waardevol, zeker als je je daar als individu goed bij voelt,” voeg ik eraan toe. Soms vraag ik me af of de zestien jaar die ik in Gent heb gewoond hun sporen op mijn gezondheid hebben nagelaten. Onze overnachtingsplaats is Equihen-Plage. We kamperen op een grote, verzorgde gemeentecamping die grotendeels bestaat uit stacaravans. De camping ligt boven op een klif. Langs het terrein loopt een weg die, parallel aan de zee, steil afdaalt naar het strand. Het is negen uur ’s avonds wanneer we beneden aankomen. Op een stenen bank met zicht op zee eten we ons avondmaal. Daarna maken we nog een rustige wandeling langs de waterlijn, terwijl de dag langzaam uitdooft.

Audresselles.

Ambleteuse.

Ambleteuse.

Dunes de la Slack, Fort Mahon en Ambleteuse.

Kurt.

Johan en Kurt.

Wimereux.

Boulogne-sur-Mer, de vestingmuren (les remparts) van de bovenstad.

Boulogne-sur-Mer.

Équihen-Plage.

Équihen-Plage.

24/07/2010: Equihen-Plage – Berck. (65 km).  Vanuit de tent hoef ik enkel de remmen los te laten om tot aan het strand te rollen. Na een uurtje wandelen langs de zee keer ik met de fiets aan de hand terug naar de camping. Kurt is dan net wakker. Veel keuze hebben we vandaag niet: we moeten de drukkere kustweg volgen. Na Condette wordt het terrein vlakker en kunnen we goed doorfietsen. Het drukke verkeer dat rakelings langs ons voorbijraast, voelt allerminst prettig aan. Gelukkig beschikt de D940 vanaf Neufchâtel-Hardelot over een vrijliggend fietspad. Opgelucht zetten we onze tocht voort. Zodra we ons veilig voelen, stoort het verkeerslawaai minder. Net voor Étaples houden we halt bij het Britse militaire kerkhof uit de Eerste Wereldoorlog. Enkele bezoekers bladeren door de naamlijsten die in een kastje aan de muur bewaard worden. Het brengt ons vanzelf bij een gesprek over de zinloosheid van oorlog zoals de conflicten in Irak en Afghanistan voor de zoveelste keer aantonen. Daarna moeten we het opnieuw zonder fietspad stellen. Met tegenzin laten we ons door de roetspuwende vierwielers begeleiden door Étaples, over de rivier de Canche en verder naar Le Touquet-Paris-Plage. De brede dijken, omzoomd door appartementsgebouwen en uitgestrekte geasfalteerde en gebetonneerde parkeerterreinen, kunnen ons niet bekoren. Geen van ons beiden twijfelt: doorfietsen. Ons plan om de sfeer van het mondaine badstadje op te snuiven en vanaf een terrasje naar de voorbijwandelende toeristen te kijken, laten we even snel varen als we Le Touquet achter ons laten. Tot onze verbazing vinden we zelfs geen aantrekkelijk terras. De werkelijkheid blijkt heel anders dan onze verwachtingen, gekleurd door het chique Knokke. In Stella-Plage mondt een verkeersvrije straat uit op het strand. Er is een loopwedstrijd voor de jeugd aan de gang. De zon schijnt volop en het is aangenaam warm. Tijd voor een ijsje aan een tafeltje langs het parcours. De onverwachte gezelligheid doet deugd. Ook op het strand heerst een levendige drukte. Overal lijkt het vakantie. Van Merlimont-Plage herinner ik me achteraf nauwelijks nog iets. Berck rijden we binnen via straten die moeilijk te plaatsen zijn: geen woonwijk, maar evenmin een industriegebied. Het beeld stemt me wat somber en voldoet allerminst aan mijn verwachtingen. Omdat het zaterdag is en de winkels morgen gesloten zullen zijn, stel ik voor om nog snel boodschappen te doen. Opnieuw heeft de onzekerheid ons in haar greep. Wat hebben we precies nodig? En hoeveel? Ach, wanneer wordt boodschappen doen en het zoeken naar overnachting ooit eens leuk. Volgens de informatie die Kurt op internet vindt, liggen er enkele campings aan de kust. Zelf verlies ik ondertussen mijn oriëntatiegevoel en volg ik hem zonder meer. Uiteindelijk komen we terecht op camping Le Halloy, op wandelafstand van zee. De man die ons naar onze plaats begeleidt, is weinig vriendelijk. We zetten onze tent op en nemen een douche. Het sanitair heeft zijn beste tijd gehad. Gelukkig brengt het stadsplannetje dat we aan de receptie hebben gekregen wat structuur in onze avond. We kunnen onze verdere plannen maken. We wandelen langs een enorme parking, afgeladen vol mobilhomes, tot aan de zee. Vervolgens volgen we het betonnen wandelpad naar de zeedijk van Berck. Die doet sterk denken aan een Vlaamse badplaats, alleen ontbreekt hier de hoogbouw. Winkeltjes, restaurants, terrassen en een gezellige drukte zorgen voor een levendige sfeer. Voor mij wordt het een portie mosselen met frieten. Wanneer de avond valt, behoren wij tot de laatste gasten die het terras van restaurant Esplanade verlaten. Het is intussen behoorlijk koud geworden, maar dat nemen we er graag bij.Terug op de camping is de karaoke nog volop aan de gang. Toch val ik zonder moeite in slaap.

Op weg naar Étaples.

Brits militair kerkhof. 

La Canche in Étaples.

La Baie de la Canche tussenLe-Touquet-Paris-Plage en .

Le-Touquet-Paris-Plage.

Le-Touquet-Paris-Plage.

Le-Touquet-Paris-Plage.

Stella-Plage.

Stella Plage, Johan.

Berck.

Berck.

Berck.

Zondag 25/07/2010: Berck – Onival. (70 km).  Aan zee is het koud en winderig. Bibberend werken we ons ontbijt naar binnen. De vroege wandelaars en joggers begroeten we met een vriendelijke bonjour. Een oudere dame knoopt spontaan een praatje aan. Ik vraag haar een foto te maken van Kurt, mij en haar witte poedelhondje. We laten de fietsen achter bij de ingang van het duingebied naast de parking voor mobilhomes. De hoge, met gras en struiken begroeide duinen vormen een paradijs voor wandelaars. Om de drukke D940 te vermijden kiezen we zoveel mogelijk voor kleine wegen langs de Baie d’Authie. In Monchaux stoten we toevallig op fietsbewegwijzering richting Le Crotoy. Meteen vallen al onze navigatiezorgen weg en kunnen we ontspannen doorfietsen.

Even voorbij Saint-Quentin-en-Tourmont begint een wandelpad naar zee. Volgens het informatiebord is het nog 3,6 kilometer stappen door het zand. Een bijna kaarsrechte weg voert ons door de duinen, een landschap met her en der struikgewas afwisselend met kleine bosjes tot aan het strand. We hadden hier moeiteloos uren kunnen blijven liggen, uitrusten en nietsdoen, maar uiteindelijk blijven we nauwelijks een kwartier. Ons doel was de zee te bereiken en dat doel hebben we gehaald. Bovendien staan onze fietsen en bagage onbeheerd achter aan de ingang van het Parc Ornithologique, aan de Baai van de Somme. Onbezorgd ben je eigenlijk nooit op fietsvakantie. Er is altijd wel een zorg, een onzekerheid of een praktische bekommernis die ergens in je achterhoofd blijft knagen en het zorgeloze genieten een beetje in de weg staat.

Met de wind in de rug bereiken we Le Crotoy. We willen vandaag nog naar de overkant van de Baai van de Somme, maar niet zonder eerst het stadje even verkend te hebben. In een bakkerij kopen we enkele gebakjes. Zo hebben we een goed excuus om neer te strijken op een bankje met uitzicht over de baai. Daarna volgen nog een terrasje en een korte pauze voor we opnieuw in het zadel klimmen richting Saint-Valery-sur-Somme. Gelukkig hoeven we de hoge brug van de D940 over de Somme niet op. Vlak voor de brug kunnen we rechtsaf en verderop steken we de rivier over via een oude, vlakke spoorbrug die tegenwoordig gebruikt wordt door de toeristische stoomtrein die we eerder op onze route al hadden zien passeren. We fietsen langs de kade van de gekanaliseerde Somme, die verderop overgaat in de uitgestrekte vlakte van de baai. Aan de overzijde ligt Le Crotoy, dat langzaam achter ons verdwijnt. In het centrum van Saint-Valery-sur-Somme is het stapvoets rijden over de drukbewandelde houten wandelpromenade langs het water. Bijna aan het einde van de promenade ontdekken we een pleintje met een gezellig restaurant en een jazzorkestje. Ik ben meteen verkocht. Voor mij worden het opnieuw mosselen met friet. Op zulke momenten zou de tijd maar half zo snel mogen gaan. Toch dringt de realiteit zich op. We hebben nog geen slaapplaats voor de nacht, er wacht ons nog een flinke afstand en het is ondertussen al half acht. Bovendien hebben we de wind tegen. Uiteindelijk fietsen we nog bijna twintig kilometer verder tot aan de camping van Onival. Onze kampeerplek ligt pal aan zee. Tussen de tent en het water bevindt zich slechts een hoge stenen zeedijk. De camping biedt niet meer dan het hoogst noodzakelijke, maar dat volstaat. Er blijft nog genoeg tijd over voor een wandeling langs de zee, over de keien en door het dorp. Het stadje zou best een frisse laag verf kunnen gebruiken. De huizen zijn prachtig, maar ogen alsof ze hun make-up vergeten zijn. Bijna elk huis draagt een naam en een eigen verhaal. Een stadje vol verhalen. Uit de wind, verscholen achter het sanitairgebouw en gehuld in het donker, zetten we thee en eten we chocolademuffins. Het is half één wanneer we uiteindelijk onze slaapzak induiken.

Berck,  Kurt en Johan.

Berck.

Saint-Quentin-en-Tourmont.

Saint-Quentin-en-Tourmont.

Le Crotoy.

De baai van de Somme.

Saint-Valery-sur-Somme.

Onival.

Onival.

26/07/2010: Onival – Dieppe. (55 km).  De camping heeft iets puurs en ongerepts. Er is geen omheining. Aan de ene kant ligt de zeedijk met daarachter de zee, aan de andere kant rijst een steile, met groen begroeide helling op. Naarmate je verder het terrein in wandelt, wordt het smaller, terwijl de hellingen steeds hoger en steiler worden, tot de krijtrotsen en de zee elkaar bijna raken. De infrastructuur is uiterst sober. Er is geen verlichting, geen duidelijke wegen, geen haagjes of andere afbakeningen tussen de staanplaatsen. Enkel een eenvoudig betonnen gebouwtje, dat met wat goede wil voor receptie moet doorgaan, een slagboom, een sanitair blok met douches en wastafels en verderop een rij toiletten vormen de voorzieningen. Mobilhomes, caravans, auto's en enkele tenten staan schijnbaar willekeurig verspreid over het terrein. Je denkt niet meteen: "Dit is een camping." Eerder: "Is dit wel een camping?" Onival ligt verscholen tussen de krijtrotsen, tegen een halfronde helling aan. Vanaf de camping kijk je uit over het hele dorp. Tussen de camping en de zee staan nog enkele lage gebouwtjes waarin vermoedelijk kleine bootherstelbedrijven gevestigd zijn. Op het terrein ervoor staan rijen kleine bootjes opgesteld. Ooit moet het hier een stuk levendiger zijn geweest. Een haven is er niet, maar wanneer je de dijk op wandelt, zie je hier en daar brede betonnen hellingen die tot in zee lopen. Waarschijnlijk werden ze gebruikt om boten te water te laten. Aan de zeezijde ligt een keienstrand. Het aangespoelde afval toont tot waar het water bij hoogtij reikt. Nu heeft de zee zich ver teruggetrokken en ligt een breed zandstrand open voor wie zin heeft in een lange wandeling. Het is nog vroeg in de ochtend. Kurt slaapt nog. Tijdens het ontbijt, terwijl Kurt zijn tent opruimt, raak ik aan de praat met onze buren. Jasper, de oudste van het gezin, is een jaar of twaalf. Ik leg hem uit hoe hij mijn fototoestel moet bedienen. Het resultaat is verrassend goed. Bij ons vertrek maken we nog een kort praatje met zijn moeder. Sam en Martijn zijn de namen van de twee jongere kinderen. Het gezin komt uit de omgeving van Brugge. Ze vraagt waar onze tocht ons brengt en vertelt vervolgens met zichtbaar plezier over haar enige fietsvakantie: een tocht naar Noorwegen toen ze achttien was, op een fiets zonder versnellingen. Haar verhaal klinkt tegelijk nostalgisch en bewonderenswaardig. In het dorp doen we inkopen. Veel keuze is er niet, maar we slagen erin een ontbijt bijeen te sprokkelen. Op een bankje met uitzicht op zee genieten we ervan. Vervolgens dalen we stevig af naar Ault, dat slechts door enkele krijtrotsen van Onival gescheiden wordt. In Eu, het oudste stadje van Normandië, zijn de Collégiale en het naastgelegen kasteel met zijn prachtig aangelegde tuinen de oogappels van de stad. Alleen de uitgestrekte asfaltparkings tussen kerk en kasteel ontsieren het geheel. Een ruwe steen met een koperen gedenkplaat herinnert aan het huwelijk van Willem de Veroveraar en Mathilde in 1050. We wandelen door de kasteeltuinen, maar enkele regendruppels en dreigende wolken jagen ons al snel een café tegenover de kerk binnen. Volgens een folder van het Office du Tourisme loopt er een fietsroute van Le Tréport naar Dieppe. In Le Tréport informeren we naar het vertrekpunt. Na een stevige klim bereiken we de ingang van de funiculaire. Het uitzicht over de stad is indrukwekkend, maar van de fietsroute ontbreekt elk spoor. We volgen daarom gewoon onze geplande weg. Pas onderweg maken enkele wegwijzers duidelijk dat we toevallig al die tijd de bedoelde route hebben gevolgd. In Criel-sur-Mer voel ik me plots duizelig en slap worden. Een gebakje dat we aan de ingang van een bakkerij langs een drukke, weinig aantrekkelijke weg opeten, doet wonderen. We beseffen niet dat iets verderop het Manoir de Briançon een veel aangenamere rustplek had kunnen bieden. Dat gebeurt wel vaker tijdens fietsvakanties. Je hebt honger, je zoekt een mooie plek om te pauzeren, maar je energie raakt op en uiteindelijk eet je op de meest ongezellige locatie. Een paar kilometer later kom je dan toevallig langs de perfecte picknickplaats. Dieppe ontvangt ons onder een grijze hemel. De vele tinten groen van de natuur, het wit van de krijtrotsen en het blauw van de zee zijn hier niet te bespeuren. Dan gaat de hemel open. Nog altijd begrijp ik niet goed hoe het gebeurde, maar ergens in de regen raken Kurt en ik elkaar kwijt. Terwijl ik op de kaart kijk, merk ik plots dat hij verdwenen is. Waarschijnlijk heeft hij iets gezegd over schuilen en is hij verder gereden. Ik steek de brug over, maar zie hem nergens. Twijfelend keer ik terug. Misschien is hij toch aan de andere kant gebleven? De regen valt inmiddels met bakken uit de hemel. Even schuil ik in een bushokje, maar al snel besef ik dat verder zoeken de enige optie is. Wanneer ik hem uiteindelijk terugvind onder een galerij, ben ik doorweekt. De lucht is intussen bijna zwartgrijs. Geen enkel blauw plekje is te bespeuren. Zal het nog opklaren? Gaan we naar een camping of kiezen we een hotel? Wordt het een restaurant of een geïmproviseerde picknick? Wat wil Kurt? Wat wil ik? Wat willen wij? Vooral: we hebben honger. Ik koop in een delicatessenzaak een eenvoudige avondmaaltijd: aardappelen, broccoli in saus en tomatenfricassee. Kurt haalt wat verderop broodjes. We eten op een bankje aan een rustige zijgevel van een kerk. Gezellig is anders. Ik ben nat, moe en koud. Ik zie een hotel ondertussen best zitten. Het begint opnieuw te regenen. Kurt bezoekt de kerk terwijl ik bij de fietsen blijf en schuil in een deuropening. Vervolgens zoeken we het station op om informatie te vragen over onze terugreis enkele dagen later. We besluiten vanuit Dieppe de trein naar huis te nemen. Onze oorspronkelijke planning om door te fietsen tot Le Havre blijkt niet haalbaar. De loketbediende kijkt in haar systeem en vertelt ons dat we om kwart over acht 's morgens moeten vertrekken als we diezelfde dag nog in Gent willen aankomen. "Zo vroeg? Dat kan toch niet?" reageert Kurt verontwaardigd. De informatie strookt niet met wat hij thuis via internet had gevonden. Via sms vraagt hij aan Bart om het nog eens na te kijken. Bart bevestigt dat de verbindingen gunstiger zijn dan de loketbediende aangeeft. We nemen een hotel. Soms ben ik graag eens een verliezer. Er zijn weliswaar mensen die beweren dat echte randonneurs altijd kamperen. De receptioniste wijst met zichtbaar plezier op het stadsplan de cafés en bars aan die volgens haar een bezoek waard zijn. Wanneer we het hotel verlaten, is de hemel volledig opengebroken. We zijn dus echte watjes, grap ik. Een beetje regen en we vluchten meteen een hotel binnen. Maar stel dat we toch naar een camping waren gefietst en de regen was blijven aanhouden? Kurt vindt Dieppe maar een sombere stad. De lange boulevard langs zee, geflankeerd door hotels en appartementsgebouwen, ligt er bijna verlaten bij. Het is koud en er staat een gure wind. Helemaal aan het einde komen we uit bij de jachthaven. Daar verandert de sfeer plots volledig. De lichtjes van winkels, restaurants en cafés weerspiegelen in het water. Honderden masten rinkelen zacht tegen elkaar. Meeuwen, les mouettes de Dieppe, laten zich luid horen. Mensen wandelen rond, praten en lachen. Het voelt feestelijk. Aan de overkant herken ik de brug waar ik eerder die dag meermaals overheen ben gefietst terwijl ik naar Kurt zocht. Achter ons tekent zich een kerkje af op een witte krijtrots. We belanden in cocktailbar Le Cactus. Het terras zit vol, dus nemen we plaats aan de bar. De muziek staat luid. Het stoort niet. We zijn te moe voor lange gesprekken. Gewoon samen zitten, af en toe een slok nemen van onze cider of cocktail en later langzaam door de verlichte winkelstraat terugwandelen naar het hotel. Meer hoeft dat toch niet te zijn.

Ault.

Ault.

Eu.

Eu.

Le Tréport.

Manoir de Briançon, (Château de Briançon (Criel-sur-Mer) — Wikipédia).

Dieppe.

27/07/2010: Dieppe - Saint-Valery-en-Caux. (40 km). We hebben goed geslapen. Na wat inkopen voor het ontbijt installeren we ons, na een stevige klim, boven op de falaise naast het kasteel. Van daaruit kijken we uit over de stad en de dijk waar we gisterenavond hebben gewandeld. Opnieuw is het prachtig weer. Ondanks de vaak bewolkte dagen zijn een pet en zonnecrème bijna dagelijks onmisbaar. Zwijgend, knabbelend en genietend bestuderen we van bovenaf de stad en de zee. We zien de wereld zoals de meeuwen haar zien, zo hoog zitten we. Kastelen en huizen op een hoogte lijken nesten voor mensen die eigenlijk vogels zouden willen zijn. Het haventje aan het uiteinde van de dijk blijft verborgen achter de huizen en is van hieruit niet zichtbaar. Het lukt me dan ook niet om het wandeltraject van gisterenavond te reconstrueren. De straatjes waar we slenterden zijn nauwelijks te onderscheiden. De kwetterende meeuwen, die soms brutaal dichtbij komen, lijken ons te willen meenemen op hun vlucht boven de stad en de zee. We kiezen echter voor de lange afdaling, met een schitterend uitzicht op het dorp Pourville en zijn witte krijtrotsen, op zichzelf al de fietsvakantie waard. Wanneer we bij de Manoir d’Ango aankomen, is het sluitingstijd. "Nous reviendrons peut-être demain", zeggen we, en we rijden weer verder. Op het terras van het kasteeldomein van Varengeville, hebben we weinig moeite om een fles artisanale cider, Le Château de Varengeville-sur-Mer, tot op de bodem te ledigen. In mijn korte notities, die ik meestal 's avonds neerschrijf, lees ik over het vervolg van de fietstocht: weinig verkeer, veel grote oude huizen. Halverwege tussen Quiberville en Sotteville bereiken we een strand met hoge, steile witte krijtrotsen. In Saint-Aubin-sur-Mer kunnen we een kleinere weg nemen die een tijdje langs de kust loopt. We trekken opnieuw naar het strand, maar geen van ons beiden gaat het water in. Sterker nog: we zijn nog geen enkele keer, zelfs niet met onze voeten, in zee geweest. Jammer. Op zee zijn enkele surfers actief. Sommigen hebben een zeil aan hun plank bevestigd, anderen laten zich voorttrekken door een soort parapentevleugel. Een van hen waagt zich zo ver de zee op dat hij nog nauwelijks zichtbaar is. Op het strand bevinden zich enkele oudere mensen en gezinnen met kinderen. Het is een rustige plek, zonder bebouwing of andere strandvoorzieningen. We zijn van plan om in Veules-les-Roses te kamperen, maar tot onze verbazing blijkt de camping volzet. Daarom fietsen we verder en blijven de bewegwijzerde fietsroute tussen Dieppe en Saint-Valery-en-Caux via Blosseville volgen. Camping Etennemare ligt aan de overkant van het stadje Saint-Valery-en-Caux. Om er te geraken moeten we stevig klimmen. Gelukkig gaat de terugweg des te sneller wanneer we, nadat de tenten zijn opgezet, naar het stadscentrum fietsen, dat als een halve kom aan zee ligt. Ons menu is te goedkoop om echt lekker en uitgebreid te kunnen zijn. Het voordeel: we houden meer tijd over om rond te wandelen. Aan de overkant van de jachthaven, de Port de Plaisance, valt tussen de huizenrij het opvallende Maison Henri IV op. De sluis van het haventje blijft bij eb gesloten, zodat het water niet naar zee wegstroomt. De kanaalgeul die rechtstreeks met de zee verbonden is, staat daardoor bij laag water bijna droog.

Het kasteel van Dieppe.  

Dieppe gezien vanaf het kasteel.

Château de Varengeville-sur-Mer — Wikipédia

Saint-Aubin-sur-Mer.

Saint-Aubin-sur-Mer.

Saint-Valery-en-Caux.

28/07/2010: St-Valéry-en-Caux – Dieppe. (40 km). Al verschillende dagen hebben we de zuidwestenwind tegen. Nu we terugkeren naar Dieppe, duwt hij ons eindelijk flink vooruit. In Veules-les-Roses is het marktdag. Een lange straat staat vol kraampjes, met alles van ambachtelijk bereide lekkernijen tot massaproducten die meestal uit lagelonenlanden worden ingevoerd. We doen er onze inkopen. De straat loopt recht naar zee, waar we een bankje vinden voor de lunch. Voor ons liggen enkele kleine zeilcatamarans en het receptiehokje waar ze worden verhuurd. Twee jonge kerels maken de catamarans vaarklaar, maar tijdens onze middagpauze komt niemand er een huren. Jammer, want ik had graag eens gezien hoe zo'n toestel wordt bestuurd. Pas achteraf ontdekken we op enkele folders dat we lang niet alles van Veules-les-Roses hebben gezien. We hebben vermoedelijk slechts een klein deel bezocht van het pittoreske dorpje waar een riviertje doorheen stroomt. In Varengeville bezoeken we de Manoir d'Ango. De vriendelijke dame van gisteren geeft ons uitleg over het indrukwekkende landhuis. Op de binnenplaats staat een opmerkelijke ronde duiventoren, bekroond met een Turks uiendak. De bijgebouwen rond het domein blijken nog steeds bewoond. Op haar aanraden bezoeken we ook de dorpskerk. Omdat het kerkje vlak bij zee ligt, volgen we de bordjes vers la mer zonder onze kaart goed te bekijken. Kurt merkt echter al snel op dat we de verkeerde richting uit fietsen. Onderweg passeren we prachtige oude landhuizen met parkachtige tuinen. Alles doet vermoeden dat hier geen sukkelaars wonen. Opnieuw wordt het mythische en bijna religieuze karakter van de plek enigszins verstoord door een grote parkeerplaats. Toch blijft het kerkje, idyllisch gelegen aan zee, indruk maken. Het ommuurde kerkhof, het uitzicht en het onafgebroken ruisen van de zee geven de plaats een bijzondere sfeer. Op het graf van componist Albert Roussel lezen we: "C'est face à la mer que nous finirons nos existences et que nous irons dormir pour entendre au loin son éternel murmure."  Ook Georges Braque, die de glasramen van de kerk ontwierp, ligt hier begraven. Dat de Normandiërs dol zijn op hortensia's merken we ook hier weer. Overal kleuren ze tuinen en bermen. De tijd vliegt voorbij. Een terrasje zit er niet meer in als we niet te laat in Dieppe willen aankomen. Het is ons al meer dan eens overkomen dat het veel later bleek te zijn dan we dachten. We zijn dat verschijnsel onder elkaar het tijdsmysterie van Rubrouck gaan noemen. De weg naar de camping van Dieppe is een stevige klim langs een drukke, bijna eindeloze boulevard, verzadigd van verkeerslawaai en uitlaatgassen. Camping Vitamin ligt vlak naast de watertoren. We zoeken een alternatieve route om terug naar de stad te fietsen. Intussen voelen we ons er al bijna thuis en weten we meteen waar we willen gaan eten. We kiezen voor Le Galion, iets verder dan Le Cactus aan de Quai Henry IV. Uit vrees voor een teleurstellend goedkope menu kiezen we voor een iets duurdere. Dat blijkt een uitstekende beslissing. We genieten van een heerlijk vismenu, vergezeld van een goede wijn. Later belanden we opnieuw bij Le Cactus. Het is dezelfde ober als eergisteren die ons bedient: een lange, magere slungel met een benig gezicht en diep liggende ogen. Het interieur, geschilderd in felle tinten groen, geel en oranje, heeft zijn beste tijd gehad. Overal hangt rommelige kitsch die een tropische sfeer moet oproepen. Het oogt een stuk minder glamoureus dan de wereld uit cocktailreclames. We volgen aandachtig de bewegingen van de ober. Hij werkt razendsnel. Voor een praatje heeft hij geen tijd. Het is één uur wanneer ik de rits van mijn slaapzak dichttrek.

Veules-les-Roses, (Veules-les-Roses — Wikipédia).

Veules-les-Roses.

Veules-les-Roses.

Manoir d'Ango, (Manoir d'Ango - Wikipedia).

Manoir d'Ango.

Manoir d'Ango.

Manoir d'Ango.

Varengeville-sur-Mer.

Het graf van Albert Roussel (Albert Roussel — Wikipédia) in Varengeville-sur-Mer.

Varengeville-sur-Mer.

29/07/2010: Dieppe – Zottegem.  Het fietsen zit erop. De treinreis, met overstappen in Rouen, Amiens en Arras, eindigt in Lille. In Rouen hebben we weinig tijd. Gehaast wandelen we naar het centrum, waar de imposante kathedraal en de vakwerkhuizen meteen indruk maken. Daarna eten we snel iets in restaurant Bandol, vlak bij het station. Ik kies voor een chèvre chaud, Kurt voor zalm. De borden zijn royaal gevuld en bevatten verrassend veel groenten. In Amiens worden we aangenaam verrast door het stationsplein. Rondom het plein staat een moderne, brede en opvallend hoge metalen zuilengang, overdekt met glazen panelen. Recht tegenover het station ligt een brede winkelboulevard met grote etalages. Hier hebben we wat meer tijd dan in Rouen. We vinden de kathedraal, maar slagen er niet in een echt oud stadscentrum te ontdekken. Wel genieten we er van een dessert: een ijsje voor mij en een thee voor Kurt. Dan krijgt Kurt een wat gek idee: van Lille naar Komen fietsen en daar de trein naar Zottegem nemen. Zo gedacht, zo gedaan. In Lille loodst Kurt ons vlot door de stadsdrukte en vervolgens door de buitenwijken naar het platteland. Twee uur later staan we in Komen. Samen met het Franse Comines vormt het in feite één dorp, gescheiden door de Leie, of la Lys, die hier de grens vormt tussen België en Frankrijk. Kurt blijft 's avonds overnachten en fietst de volgende dag terug naar Gent.

Voor reacties:  vanhecke1965@skynet.be